„Cudze chwalicie, swego nie znacie” – dziś to powiedzenie znów wydaje się prawdziwe, bo będąc mieszkanką Podkarpacia, nie wiedziałam, że jest tyle pięknym kompleksów parkowo – ogrodniczych.

Krasiczyn, Bolestraszyce, Dubiecko, Baranów Sandomierski, Medyka, Zarzecze, Sieniawa i największy Zamek w Łańcucie.

„Wszystkie one, posiadają nie tylko walory historyczne, ale przede wszystkim mają swoją duszę” – wspomniała w programie Grażyna Stojak, podkarpacki konserwator zabytków.

Niedziela, poranek, i szybka decyzja na zachłyśnięcie się tą „duszą” w najbliższym mojego miejsca zamieszkania parku, w Łańcucie.

Jednakże kształt tego wpisu nagle się zmienia, bo czy jest sens przepisywać historię zamku z oficjalnej jego strony, czy z Wikipedi? :)

Spacerując  po Łańcuckim parku, w ogrodzie różanym, w ogrodzie włoskim, wzdłuż stawu, aleją lipową – nie byłabym sobą, jeśli nie wyobrażałabym sobie dawnych czasu kiedy, to tymi alejami przechadzali się magnaci, piękne damy zatroskane miłostkami, czy zdradami swych ukochanych. Zdałam sobie wtedy  sprawę, że to miejsce było świadkiem wielu wydarzeń, gościło wielkie znakomitości. Tak! zdecydowanie ma duszę – potwierdzam słowa Pani Grażyny.

Ale może powinnam o Łańcucie napisać niesztampowo (?)

Jedna z ciekawostek, to, to iż w Łańcucie kręcono sceny do filmu m.in. Trędowata. Jednakże ze względu na duże zniszczenia powozów ( przypomnę, że Zamek posiada piękne Stajnie i Wozownię, w  której podziwiać możemy szeroką kolekcje wozów po rodzie Potockich), zakazano kręcenia dalszych scen do filmu.

Kadr z filmu „Trędowata” w reżyserii Jerzego Hoffmana – wjazd na dziedziniec główny.

Źródło: YouTube

Natomiast najbardziej zasłużoną postacią odnośnie wspomnianych ogrodów podkarpackich, jest Izabella z Czartoryskich Potocka żyjąca w XVIII wieku, dzięki której wiele elementów parku zachowało się do dziś.

Np. Wspomniany Ogród Włoski

To dzięki tradycji zapoczątkowanej przez księżnę Lubomirską, do dziś na Zamku w Łańcucie odbywają się Festiwale Muzyki poważnej, znane w całym kraju.

Ale najbardziej intrygują mnie historie, te mniej chlubne, mniej patosowe ;)

Dawno, dawno temu, w XVII wieku, jednym z właścicieli łańcuckich był nijaki Stanisław Stadnicki, zwany „Diabłem Łańcuckim”.

„I dodać trzeba przy tym, że pan z Łańcuta, największy chyba hultaj i warchoł dawnej Rzeczypospolitej, pozował na prawdziwego diabła, a w jego czynach znać wielki rozmach i fantazję. Gdy Stadnicki miał zagarnąć włości kogoś spośród szlachty, posyłał do niego wyzwania i odpowiedzi. Gdy chciał zajechać czyjś dwór, wypuszczał w jego wrota czarną strzałę, na widok której bledli nawet najwięksi rębajłowie i swawolnicy, a która była zapowiedzią, że w naznaczonym w ten sposób miejscu stanie wkrótce sam pan łańcucki. Stadnicki już za życia stał się legendą. W XVIII wieku powiadano o nim, że zaprzedał duszę czartu.” [1]

I tak wojował z panem w Leżajsku, Łukaszem Opalińskim , wykorzystując do tego Węgrów i Turków, których nabył walcząc przy boku Stefana Batorego. Napadał na pobliskie wsie, palił, grabił, mordował.

Posiadłości łańcuckie zaczęły upadać i były coraz bardziej zadłużone.

W ostateczności prywatna wojna z Łukaszem Opalińskim zakończyła się śmiercią pod Tarnawcem w 1610 roku.

„[…]piętno zbrodni i swawoli spoczęło na całej jego rodzinie. Wszyscy jego potomkowie, cała niemal łańcucka linia Stadnickich, począwszy od synów starego Diabła, a skończywszy na jego wnukach, zginęła pod toporem kata. Po śmierci bowiem pana łańcuckiego, najpierw jego synowie, a potem żona rozpoczęli walkę o spadek… Piętno zła odcisnęło się na losach tego rodu aż do końca jego dni…[…][2]

Z  powodu długów, 1628 roku, najmłodszy z synów Diabła, sprzedał posiadłość Stanisławowi Lubomirskiemu. Dzięki temu rodowi, Zamek Łańcucki obrósł w liczne fortece, które obroniły posiadłość przed  najazdami wroga.

Ale to już dalsze historie, które również kryją w sobie wiele ciekawostek :)

Źródła:

Historia Łańcuta – Wikipedia

Historia Zamku – oficjalna strona zamku

Diabeł Łańcucki – Onet.pl

Łukasz Opaliński – Tygodnik Powszechny 1860 r

http://zamki.res.pl

[2] Jak wyżej

Za każdym razem ( codziennie) gdy biorę prasę do ręki, to na pierwszych stronach czytam: „Wreszcie kasy będą u lekarzy  i adwokatów – ucierpią pacjencji”( Gazeta Codzienna Nowiny, 27 lipca 2010), albo artykuły typu „ojciec zgwałcić córkę” i temu podobne negatywne komunikaty. Ja rozumiem, że sensacja i afery sprzedają się najlepiej, ale widzę tu pewien paradoks.

Przez takie podejście do tematu, karmi się nas, i każdy sam siebie karmi, negatywnymi wiadomościami, co wywołuje jeszcze większe niezadowolenie społeczeństwa i frustrację.

To nie tylko prasa. Wystarczy posłuchać rozmowy chociażby dwóch znajomych. Na pytanie co słychać, nie przesadzę, jeśli powiem, że prawie zawsze słyszę: a daj spokój! Szkoda gadać!

Czy aby na pewno jest tak źle, jak to kreują media i przez to my sami?

Jakież zdziwienie wywołują u moich klientów i znajomych moje odpowiedzi:

” Jest ok. Na urlopie nauczyłam się robić pierogi, zwiedziłam Kraków, Szczawnicę, odnalazłam informacje o moim pradziadku z Kanady, odwiedziłam rodzinę,  spałam ile chciałam, po prostu się byczyłam”

A niestety relacje ludzi powracających z urlopu, to: ” Już zapomniałem co to urlop, znowu praca „

Dlatego czytam prasę od końca, ponieważ znajduję tam artykuły które nastrajają mnie pozytywnie na początku dnia. Może wywiad z ciekawą osobą? Np. z Zofią Czerwińską – wersja online Kojarzyłam ją tylko z Czterdziestolatka, a okazuje się, że ma nietuzinkową osobowość i w jej obecnym  wieku też chciałabym mieć jeszcze taką pasję do życia.

Albo kwestia polityki: czy nie można na pierwszej stornie umieścić artykułu o tym co się wydarzyło pozytywnego w mieście, regionie ?

Przecież jeśli będziemy wpajać ludziom, że jest tylko źle, to w życiu nigdy nie będziemy z niczego zadowoleni i ciągle będziemy mieć studnię bez dna z roszczeniami wobec innych. Apel do dziennikarzy/redakcji. Odwagi w zmianie komunikacji właściwych informacji.

Na szczęście każdy z nas jest wolny i sam decyduje co chce czytać – ja jestem stałą klientką pozytywnych komunikatów :) Oczywiście pomijają strony z plotkami o gwiazdach ;)

„Wenecja, rok 1756. Wieczorem, w opustoszałym teatrze San Luca, ma miejsce makabryczna zbrodnia. Doża Francesco Loredan, za namową swojego doradcy, zwalnia z więzienia niejakiego Pietra Viravoltę, przyjaciela Casanovy – rozpustnego awanturnika, mistrza szpady, w przeszłości zasłużonego szpiega Republiki. Ma on poprowadzić dyskretne śledztwo – tak, by nie zaszkodziło reputacji i interesom państwa. Tymczasem mnożą się bestialskie zbrodnie. Wkrótce staje się jasne, że dokonywane są wedle schematu Boskiej Komedii Dantego i odpowiadają opisom z kolejnych kręgów Piekła. Ich finałem ma być pojawienie się samego Diabła…” – Arnaud Delalande Pułapka Dantego.

Gdy kupowałam tę książkę 2 lata temu, miałam nadzieję, że po przeczytaniu jej, będę mogła dostrzec ten klimat Wenecji, który dany mi był odczuć zwiedzając to tajemnicze miasto pół roku wcześniej. Nie zawiodłam się! Czytałam jednym tchem, przenosząc się w czasie do XVIII wiecznej Wenecji.

Będąc miłośniczką poznawania historii, zawsze pragnę, aby być jej „uczestnikiem”.  Po części udało mi się to, grając kilka lat temu w Call of Duty. Nigdy potem nie natrafiłam na nic ( bo nie szukałam :) ), co pozwoliło by mi znów poczuć się jak świadek historii, aż… do wczoraj.

Więcej na moim alternatywnym blogu: Gram.pl

Pierwszy kochanek zajmuje się samotną żoną. Ktoś nagle puka! Pierwszy kochanek chowa się w szafie. Żona otwiera drzwi – drugi kochanek…

Drugi kochanek zajmuję się żoną. Ktoś nagle puka do drzwi! Drugi kochanek kryje się w łazience. Żona otwiera drzwi – trzeci kochanek …

Trzeci kochanek zajmuje się żoną. Ktoś znowu puka do drzwi! Mąż! Trzeci kochanek schował się w zbroi stojącej w rogu pokoju.

Mąż mówi: Zapomniałem kilku rzeczy. Wchodzi do łazienki, ku jego zdumieniu wychodzi nagi mężczyzna i żąda 100 zł za naprawę cieknącego kranu. Oszołomiony mąż płaci.

Zagląda do szafy. Wychodzi z niej nagi mężczyzna i mówi: wszystkie mole zostały wytrute. Należy się 100 zł. Mąż ponownie płaci.

Podchodzi do zbroi, która ewidentnie znajduje się w innym miejscu i słyszy:

- Panie, którędy na Grunwald?!

Historia jak to mówią bardzo osobista i owiana tajemnicą i rozczarowaniem. Pradziadek tylko raz przyjechał do Polski w 1950 roku, do dorosłych dzieci, które w chwili Jego wyjazdu w 1925 roku, miały odpowiednio: 3 lata i 1,5 roku.

Po wojnie sytuacja polityczna w Polce i ówczesne władze nie dały mu spokoju, toteż nie to było powodem ponownego wyjazdu – pradziadek po prostu nie chciał zostać w Polsce.

I tak życie się toczyło, rodzina wysyłała sobie nawzajem zdjęcia, pradziadek przesyłał kilka dolarów.

Nastąpił rok 1976 kiedy dotarła do Polski informacja, że pradziadek umarł. Zmarł w wieku 77 lat ( o ironio, jego syn, mój dziadek,  również umarł jak miał 77 lata).

Wszczęto postępowania spadkowe, bo istniało podejrzenie, że pradziadek założył drugą rodzinę ( nikt nigdy tego nie potwierdził).

Do dziś nie ustalono miejsca jego pochówku, nawet nie wiadomo, czy w ogóle jeszcze grób istnieje.

Postawiłam sobie za punkt honoru odnalezienie grobu pradziadka,  i być może nie z powodu oddania czci, ale zwykłej ludzkiej życzliwości.  Czuję, że jestem mu to winna i nie wiem dlaczego? Może dlatego, że dzięki niemu istnieję?

Mam archiwalne zdjęcia z 1928 i 1938 roku. Adres spotkania ze znajomymi. Niestety brak dokładnego adresu zamieszkania.

Informacje jakie ustaliłam, to:

Urodzony – 1899 – Zmarły – 1976

Miejsce zamieszkania: Winnipeg, Canada

Skontaktowałam się z administratorem strony: Polish Winnipeg, który poradził mi, aby nawiązać kontakt z parafiami, i od tego zaczynam. Być może informacja o położeniu grobu będzie odnotowana w księgach parafii ?

Inne informacje, które posiadam to:

Adres: 1119 Manitoba Ave, Pritchard – nie ustaliłam jeszcze co to.

The Star Photo Studio, 536 Main St. Winnipeg – studio fotograficzne, gdzie zostało zrobione zdjęcie.

…czekam na odpowiedź z parafii w Winnipeg’u.

Kraków – miasto kultury, nauki, turystyki, religii … wczoraj zobaczyłam oczami historii. Przeczytawszy książkę Zbigniewa Święcha Klątwy, mikroby i uczeni, która zaraz potem zainspirowała mnie do podróży do Krakowa, aby zobaczyć na własne oczy, to co przeczytałam, nie mogę oprzeć się pokusie, aby to, to zobaczyłam, opisać.

Klątwy, mikroby i uczeni, to książka archeologiczna , a nawet dziennikarska, opisująca wydarzenia wokół odkrycia grobu króla Kazimierza Jagiellończyka na Wawelu w roku 1973, po 500 latach od śmierci króla. Nie da się opisać wagi tego wydarzenia z punktu widzenia historii i archeologi, ale dla laika, takiego jak ja,  książka jest wciągająca ze względu na „fakt”, iż odkrycie grobu spowodowało lawinę nagłych śmierci uczestników obecnym przy badaniach szczątków. Czytelników zainteresowanych  szczegółami i losami grobu Jagiellończyka odsyłam do książki, którą czyta się z zapartym tchem.

Jadąc do Krakowa, jak wspomniałam, miałam potrzebę „dotknięcia” tego, o czym czytałam.  Zaczęliśmy od zwiedzania Rynku, oglądałam kamieniczki wg przewodnika zakupionego tuż po przyjeździe do miasta. Zaliczyłam widok Krakowa z wieży Mariackiej.

Czy dostrzegłam akcent rzeszowski na murach Wawelu :)

Szczególne wrażenie zrobiło na mnie Muzeum Archeologiczne w Krakowie, przy ulicy Poselskiej. Taka mała dygresja: było tam niespełna 15 osób – liczba mówi sama za siebie, jeśli chodzi o popularność takich miejsc. Społeczeństwo chyba jest bardziej skłonne do tego, aby posiedzieć na rynku pod parasolkami, aby po wypiciu piwa, zjedzeniu lodów powiedzieć: zwiedziłem Kraków :) Sama kiedyś tak mówiłam, i w obliczu potęgi turystycznej Krakowa, nigdy nie będę gotowa, by tak powiedzieć po raz kolejny.

A więc w Muzeum zwróciłam szczególną uwagę obok prehistorycznych narzędzi, rekonstrukcji ludzkich sylwetek, starożytnych monet, na Mumię Aset-iri-khet-es w sarkofagu i na Światowida ( lub wg innych źródeł Światowita).

Zaglądnięcie do Mumii wywołało u mnie podniesienie adrenaliny. Pierwszy raz moje uczy ujrzały coś takiego.

Zaraz potem przypomniał mi się opis badania profesora Bolesława Smyka, mikrobiologa, który uczestniczył między innymi w innych  badaniach mikrobiologicznych mumii w Kairze w latach w okresie 1971 – 1972. Opis o którym wspominam, dotyczy odkrycia grobu Kazimierza Jagiellończyka i zbadanie jego szczątków. Wyzwanie było dość duże, należało ożywić bakterie, grzyby po 500 latach. Jak zauważa Zbigniew Święch, precedensu dokonał Bolesław Smyk, stosując „szok termiczny” na grzybach pobranych ze szczątków króla. Po tym odkryciu uczony zniszczył wszelkie próbki  ze względu na zagrożenie rozprzestrzenienia się ich w środowisku zewnętrznym. Oto co odkrył: ” W próbce pobranej z kości kolanowej króla odkryliśmy grzyb-pleśń o nazwie Aspergillus flavus ( kropidlak żółty, złocisty), wytwarza on aflatoksyny, groźne substancje chorobotwórcze, powodujące między innymi różne odmiany raka i inne choroby. „1 Odkryto również Aspergillus niger, kropidlak czarny, który wg B. Smyka jest nieszkodliwy dla człowieka. To z kolei wzbudziło moją ciekawość, co do klątwy Tutenchamona. Inny uczony Ezedin Taha z kairu w 1962 roku ogłosił swoje odkrycie, iż w starożytnych grobach i mumiach obecne są trujące grzyby, zachowujące aktywność przez tysiące lat . Zarodniki tych grzybów gdy dostaną się do płuc człowieka powodują wysoką infekcję. Co może tłumaczyć śmiertelność wśród tych, którzy mieli styczność z grobem Tutenchamona. Zapewne kolejna część Z. Święcha Wileńska klątwa Jagiellończyka dostarczy mi więcej ciekawych informacji na ten temat  – książka  jest już w drodze :)

Tak więc, świadomość jakichś pyłków śmiercionośnych spowodowało u mnie dreszczyk emocji.

Jak można się domyśleć, głównym punktem mojej wycieczki było zobaczenie właśnie grobu Jagiellończyka. O zgrozo! Już wchodzę do Katedry, a tu miły Pan zatrzymuje mnie i cienkim głosem zwraca mi uwagę: ” Proszę Pani! Pani musi nałożyć coś na ramiona.” No tak! Turystka za dychę – pomyślałam. Zapomniałam, że  przy zwiedzaniu takich miejsc obowiązują pewne zasady. Moja koszulka na ramiączkach – im nie sprostała. Zawiodłam się. Grobu króla nie zobaczyłam. Dane mi było odwiedzenie grobu Państwa Kaczyńskich, jednak, z szacunkiem dla zmarłych, nie było to dla mnie żadna rekompensata. Pobyt na Wawelu zakończył się,  po nieudanym dostaniu się do grobów królewskich ( może nie było mi dane) na ruinach nieistniejącego kościoła św. Michała. Pierwsza wzmianka o tym kościele datowana jest na rok 1148. Ależ miałam ochotę tam podejść i dotknąć tych fundamentów.

A tak wygląda zawiedziony turysta pod pomnikiem odzyskania niepodległości w 1918 roku :)

Wróćmy zatem do początku mojej opowieści, a co było dalszym krokiem w mojej wycieczce – mój ostatni „celebryta” – wspomniany Światowid. Darzę go szczególną sympatią, gdyż historia (wierzenia) wczesnych Słowian, to była tematyka mojej wstępnej matury z historii – przed laty :)

Zwiedzając piętra Muzeum Archeologicznego, w końcu zniecierpliwiona, zapytałam Panią kustosz ” Gdzie jest Światowid?!”. Myśl, że za chwilę go zobaczę, spowodowała nieopisane pragnienie. Coś mnie do niego ciągnęło. Dokładnie nie wiedziałam, gdzie się znajduje. Więc idąc „szlakiem” zwiedzających, oglądałam zdjęcia, eksponaty, aż dotarłam do pomieszczenia, które było zaciemnione. Podeszłam bliżej i moim oczom ukazał się ON – bóstwo wczesnych Słowian, liczący sobie 1 000 lat. Zatrzymałam się. Ciemność mnie przeraziła. Ale chciałam go zobaczyć z bliska. Robiąc krok, uruchomiłam czujki od świateł i … ukazał się w jasności. Drewniane podejście wokół posągu potęgowało uczucie czegoś majestatycznego – przypomniał mi się obrzęd oddania czci bóstwu w filmie Stara Baśń. Wspaniałe uczucie. Wyobrażam sobie teraz, co czują historycy, archeologowie, antropologowie, gdy dotykają, widzą eksponat którego poszukują.

Odnalezienie Światowida, też ma swoją historię i bohatera. Jak zawsze, to co zostanie znalezione i odkryte podlega kwestionowaniu o autentyczność znaleziska. Idąc za opisem Z. Święcha, badanie Światowida wyglądało następująco. „W Sierpniu 1848 roku znaleziono w nurtach Zbrucza [...] dużych rozmiarów posąg. Dzięki Mieczysławowi Potockiemu w trzy lata później pogańskiego bożka przetransportowana końmi do Krakowa.”2 Dalsze wydarzenia powodują kwestionowanie autentyczności posągu. Szczegółowymi badaniami eksponatu zajął się w latach 1948-49 uczony polski – Rudolf Kozłowski. Krakowski konserwator, po badaniach założył, że pierwotne położenie posągu znajdowało się w ziemi. Zapewne dlatego, że chciano go ukryć przed zniszczeniem – gdyż było pogańskim bóstwem. To, że znalazł się w nurcie rzeki Zbrucz, jest wynikiem podmywanie terenów przez wodę i ostatecznie w wyniku tego procesu przez tyle set lat znalazł się w rzece. Świadczyć o tym, może również fakt” iż nacieki warstwicowe dzielą się na osiem warstewek, co świadczy o ośmiu cyklach zwiększania się zawilgocenia.”3 Podmywanie, wysuszanie itd. Dziś wiemy, iż posąg jest autentyczny, ale czy uczą nas jednocześnie, że to Rudolf Kozłowski potwierdził jego autentyczność ?

Zwiedzający Muzeum, w tym ja oczywiście, najbardziej zachwyceni byliśmy następującym eksponatem:

Naczynie z plastycznym przedstawieniem sceny erotycznej – Kultura Moche ( IV faza 400-500)

No cóż historia prawdę ci powie :)

I tak wygląda moja wycieczka, zawiedzionych nadziei i osobistych spotkań z bóstwami słowiańskimi i egipskimi. Książka Zbigniewa Święcha zawiera o wiele więcej badań, opowieści i powiązań z tekstami źródłowymi – wspomnę tylko o tajemnicy przedłużającej się kanonizacji Królowej Jadwigi, czy też badania zabójstwa biskupa Stanisława.

Warto przeczytać tę książkę – takiej historii nas nie uczą w szkołach :)

Tekst oparty o następujące źródła:

Zbigniew Święch Klątwy, mikroby i uczeni

http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awiatowid_ze_Zbrucza

http://pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82_%C5%9Bw._Micha%C5%82a_na_Wawelu

http://www.ma.krakow.pl/muzeum/ogolne

http://www.egiptologia.pl/egiptomania/ema_tut.html

http://www.lwow.com.pl/adamczew.html

Zdjęcia pochodzą ze zbioru własnego – Zrobione na Wawelu, Muzeum Archeologicznym w Krakowie

1. Z. Święch Klątwy, mikroby i uczeni, str. 65-66

2. Z. Święch, …str. 79-80

3. Z. Święch, … str. 81

- No dobrze – myślę sobie – tym razem posłucham, co maja mi do powiedzenia, może ktoś wykaże się odrobiną badania potrzeb klienta.

Więc Pani ładnie się przedstawia, pyta, czy możemy porozmawiać i po mojej aprobacie, zaczyna swoją regułkę:

„Chciałabym Pani przedstawić produkt, … coś tam, coś tam, ” i pada stwierdzenie, że „nasz produkt jest dostępny dla osób których dochód wynosi min. 1 000 zł” – a następnie pytanie – „czy Pani posiada taki dochód?”

„Ale nie jestem zainteresowana tym produktem” – w końcu mogę powiedzieć, co chciałam zrobić na samym początku.

Nastąpiła cisza w słuchawce. Pani zapewne nie miała gotowej odpowiedzi na kartce, w przypadku gdy klient ,tak odpowie w momencie, gdy powinien odpowiedzieć: ” nie nie posiadam”, lub „tak posiadam”.

Odłożyła słuchawkę.

Dlaczego nikt nie zbada moich potrzeb i udowodni mi, że potrzebuję ich produktu?

Zobaczymy przy następnej rozmowie :)

Wiem wiem nudny temat z czasów liceum. Ale czy na pewno ?

Dla przypomnienia, idea pozytywizmu powstała w odpowiedzi na klęski polskich powstań: listopadowego ( 1830), rebelii chłopskiej(1846) i styczniowego ( 1863). To ostatnie dało właśnie początek pozytywizmowi.  Zakładał on odrzucenie walki zbrojnej, jako sposób na odzyskanie niepodległości, na korzyść pracy u podstaw i pracy organicznej. Miało się to przejawiać w rozszerzeniu oświaty wśród warstw najniższych, w asymilacji społeczności żydowskiej, w podniesieniu kobiecych uprawnień, i w końcu integracji społeczeństwa polskiego. Wszystko po to, aby podnieść poziom społeczno-ekonomiczny społeczeństwa polskiego.

Czytając w licceum Lalkę, wręcz płakałam nad jej kartkami i bynajmniej nie ze wzruszenia, ale z niechęci do tej lektury.

Dziś patrzę na tę książkę zgoła w inny sposób. Skupmy się na postaci Wokulskiego – w kontekście tamtej sytuacji ekonomiczno – społecznej, jak i obecnej.

Stanisław Wokulski jest przykładem postaci, która łączy dwie epoki: romantyzm ( idea walki zbronej ku odzyskaniu niepodległości) oraz pozytywizm.

Będąc uczestnikiem Powstania Styczniowego, jak również będąc zesłańcem na Syberię, doskonale wiedział czym pachnie „machanie szabelką”. Fakt, jest to poczucie patriotyzmu, oddanie Polsce, oddanie sprawie. Ale to również cierpienie,  ofiara, która nie przyniosła żadnych efektów, tylko straty, szczególnie w ludziach.

I ten czas, to jego epoka romantyzmu.

Nie został jednak powstańcem do końca. Po wyjściu z niewoli, wziął się za pracę i odbudowanie swojej pozycji. Wyjechał za granicę, zarabiał pieniądze, robił interesy. Zostało mu to poczytane jako zdradę Polski.  Wszak powinien przebywać w „granicach” Polski, i skupić się na tworzeniu majątku w kraju. Jednakże nasz bohater wyszedł z innego założenia. Wszystko co zarobił zainwestował potem w kraju, wrócił do Polski i tu stworzył interes, aby to właśnie w Polsce pozostać.

Oczywiście nie można pominąć faktu, że do powrotu skłoniła go między innymi historia pewnej kobiety – to inna opowieść. Aczkolwiek pokazuje ona, że zawsze jest jakaś motywacja, chociażby kobieta.

Czy postać Wokulskiego nie przypomina czytelnikowi historii z dzisiejszych czasów? Polaków wyjeżdżających za granicę? Wchodzę w tym momencie w temat bliski polityce ( chcę tego uniknąć), jednakże nie chcę milczeć jak wiedzę podeście naszych rodaków.

W Polce się rodzą, w Polsce się kształcą, uczą się życia, i wyjeżdżają. Inteligentni, zaradni, wykształceni i zbyt łapczywi łatwych i szybkich pieniędzy! Wyjeżdżają i budują wartość dla innych krajów! A czy nie powinni zatem, w ślad Wokulskiego, zarobić, nawiązać kontakty, zdobyć doświadczenie i wrócić do kraju z tą wartością?!

Słyszę zaraz potem głosy:

- A do czego wrócę?

- A do Polski.

- A co Tusk zrobił, abyśmy wrócili do Polski?

- A czy potrzebujecie osobistych zaproszeń od Premiera, aby wrócić do kraju?

Życie w Polsce nie jest łatwe. Raj jest gdzieś indziej.
Uważam, że Polsce każdy z nas jest winny, tego co od niej otrzymaliśmy – życie. Ojczyzna, to ojcowizna – a któż z nas nie szanuje własnego ojca ?

Bo Polska, to nie tylko Prezydent, Rząd, Premier i znienawidzeni politycy.

To najstarsza w Polsce uczelnia akademicka, to morze i góry, piękne jeziora, odwieczne miasta, wykształceniu obywatele, to wreszcie MY.

Na koniec pozwolę sobie zacytować wypowiedź jednej z recenzentek w Biblionetce. Mmyślę, że warto się zastanowić nad swoim patriotyzmem:

„Powieść Orzeszkowej to nie tylko próba realizacji pozytywistycznych haseł, ale również opowieść o łanach zbóż i odwiecznych borach. O świecie jej współczesnym, który dziś istnieje już tylko na kartach książek. Świecie pewnych wartości, mogłoby się wydawać – dziś już obcych, ale dotyczących ludzi, którzy są wciąż tacy sami. Zmieniają się epoki, a my nadal odczuwamy podobnie. Poczucie krzywdy i przekonanie o własnej racji dotyczą nas tak samo jak procesujących się Bohatyrowiczów, a i strach Marty przed ciężką pracą i biedą brzmi znajomo. Kochamy i nienawidzimy z równą zaciętością co bohaterowie powieści sprzed lat.”

Łany zbóż i odwieczne bory zobaczcie sami:

Źródła:

http://www.biblionetka.pl/art.aspx?id=104208&aid=348510&answer#348510

http://pl.wikipedia.org/wiki/Pozytywizm

http://www.youtube.com/watch?v=STo9NziSpJc&feature=related

Zaczęło się od tego, że nie mam stolnicy i wałka… ale grunt to ziemia, tzn. szukanie elementów zastępczych.

Jak przystało na kobietę prawdziwego mężczyzny, za wałek zastosowałam butelkę od piwa ( oooo ironio, ileż to razy straszymy mężczyzn wałkiem ! – a teraz przyjdzie straszyć butelką od piwa).

Za stolnicę posłużył mi blat w kuchni. Dla niewtajemniczonych, bo co to wałek, to każdy wie, stolnica to drewniana duuuuża ( 1 m x 1m) deska do krojenia :)

No i czas na wykonanie!

Efekt: zadowolenie mężczyzny mówi samo za siebie :)

Rogaliki zrobione butelką od piwa.

Przepis pochodzi ze strony: http://czasdzieci.pl/ro_przepisy/id,65e42.html

To również tło dla fantastycznej, wręcz erotycznej, gry słów, nadającej kobiecie subtelności, wyjątkowości, tajemniczości, zmysłowości…i smaku.

Ciekawe jak Wam  będzie smakować bombonierka, jak będziecie ją rozbierać ze złotka ? :)

Źródła: http://www.stylistka.pl/historia-mody/